حکایت لُری
بِئیگ خَڒی
بی بی، یه دالۊ غوتغوتۊئی بی. یه کوڒی داشت که آزَڤ بی. ٱما هرچه هو جَڒ اْیۉوِرد؛
کوڒکه دل وه زینه اْستیڌن نیداڌ. سی یو که فؽل داسه اْیَشنیڌ و اْڌۊنست وا هیچ
بئیگی نیسازه. یه دمۊنی گوڌشت. کوڒکه دیڌ داس پؽل وابیڌه ۉ نیوَردس. گوڌ: «خا، مو
همیسو اْڒوم و خوم یه بئیگ نازاری ایاروم سیت.»
یه ڒۊ، بیدونگی داس نشست و وا
خَڒه یه بئیگ خڒینی ؤوراوِرد، لواس کرد وه وَرس و زولف و مِینا هم کرد سیس. اۊسو
بیدونگی اْورد و نهاڌس مِن تۊ. در تۊکه نه هم قولف کرد. داس که اْویڌ، گوڌ: «دا
ستینوم! بئیگته اْوردوم. ڒۉ ۉ زه بؽرین نیمدری بنیرس.» دالۊ اْویڌ و زه مِن ئۊ
نیمدرییو سِیل مِن تۊکه کرد. دیڌ یه دوئڌری مِینا وه سَر نشسته مِن ئۊ تۊئو وه یه
سیک تاریکی. کوڒسه بونگ کرد و گوڌ: «ڒۊله! سیچه بئیگکه نه کردییه مِن تۊ؟ ڒۉ بیارس
وه دَر تا سَر و ڒیسه بۊس کونوم.»
ٱما کوڒکه گوڌ: «نه، دا هرنگوم! بئیگ تو غلوؤه
کَمڒی هڌ. ٱر وا هو گپ بزنی، اْوَرده ۉ اْڒه وه مال بوهس. ایسه بؽلا یکی دو ڒۊ
همۊچو بمئنه. ورهوره ڒیس اْگوشه، خوس ایا وه دَر و وا تو گپ اْزنه.» کوڒکه هنه
گوڌ، دالۊکه باؤر کرد و دی زۊن بورد وا گوم. ٱما وا صوؤس که کوڒس ڒئڌ وه دَر،
دالۊکه تِی خوس گوڌ: «بؽلا زه همیسو مؽخ خو نه سِفت بکۊئوم و زَئر تیه زه ئی دوئڌرو
بستۊنوم. ٱندی؛ صو پَسصوؤه سوؤاروم اْوابۊ ۉ کوڒومه زم اْستۊنه و...» دالۊکه یو نه
گوڌ، اْویڌ نشست بؽرین دَر تۊکه ۉ دوئڌرکه نه بونگ کرد. «نومت چنه؟ دوئڌر کینی؟»
ٱما جواوی نَئٱشنیڌ. سِند و سال هو نه پورس کرد؛ هَم جواوی نَویڌ. خلاصه هرچه که گپ
زیڌ، دیڌ زه مورده بونگ اْوورا ۉ زه یو نه! تَش گرئڌس و گوڌ: «محل وه مو نینی؟
حالا چونۊن بوهته بسۊزونوم، چونۊن آؤریته بریزوم که ئۊ سرس دیار نبۊ!» یو نه گوڌ،
اْویڌ یه سؽخی وَند بؽرین نیمدری ۉ دَئس کرد وه لیک و لاک که: «هَی داڌ! هَی
ٱمداڌ! اٛی مردوم بیۉین وه جاروم... زه دَئس ئی بئیگو واڒسنینوم.» چونۊن لیک و لاک
کرد که پای هومسایل ڒیسستن دَر هۊنه ۉ گوڌن: «مه چه وابیڌه؟»
دالۊکه هنڳهنڳ کونۊن
گوڌ: «دی اْخاستین چه وابۊ؟ ئی بئیگ فلۊن بهمۊن وابیڌه هَنی هیچ نوابیڌه سی مو زۊن
درازی اْکونه ۉ وام یک وه دو اْکونه. ایسو هم اْخاست وا هِم سؽخو تیهلومه کۊر
کونه.» و... و... دالۊکه هه زه لیشییل نۊبئیگ سی دَر و هومسا اْگوڌ که کوڒس ڒسست.
دیڌ خلایَت ڒیسستنه من هۉشسۊن و داس هنه میڌۊنداری اْکونه. دالۊکه تا هو نه دیڌ، وا
گریوهگاؤ ڒئڌ وا نهاس و گوڌ: «ڒۊله هه! پای ئی جمعیتو دیڌن که چهجۊر زینهت
اْخاست کۊروم کونه ۉ...»
یو نه گوڌ و یکی دوتا زه هومسایلکه نه هم اْورد سی گوؤِی
دِئ. کوڒکه هونۊنه که ٱشنیڌ، ٱولس زه ٱروت دوهۊنس مَند بی وهتاک، ٱما دیندا دَئس
گرئڌ وه دلس و نهاڌ وا هنده. ایسو نهند، کی بهند. چونۊن هَندست که پای مَنِستن لیوه
وابیڌه. اۊسو که ئۊ کوڒو عِلت هندهسه وه مردوم گوڌ، هونۊن باؤر نکردن تا یو که هو
ڒئڌ و بئیگ خَڒینکه نه زه تۊ در اْورد، اْوردس مِن هۉش و زیڌس وه گِل تا اْشکست!
خلاصه دالۊکه شرمسار وابیڌ و زه اۊسو وا دیندا هرگش زه کوڒس نخاست زینه بستۊنه.