حکایت لُری پاپریک

خرگۊش و کاسه‌پوشت

بی بی یه ڒۊ یه خرگۊشی هِی کوؤؽر اْنهاڌ وه کاسه‌پوشتی سی دل یواش ڒه ڒئڌنس. ئۊ کاسه‌پوشتو گوڌ: «بؽل وا ٱمۊن. وا تو مسابقه دۉ اْڌوم و مَرج اْبندوم که برنده اْبۊم.» خرگۊشکه که زه ئی پؽشنهاڌو غلوؤه نهاڌ بی وا هنده، جواو داڌ: «خا، قوۊل! اْزمایشت کونیم و بنیَریم چه اْبۊ.» جَلدی هومقسه‌ وابیڌن که ڒوؤا توڒ مسابقه نه سی‌سۊن دیار کونه ۉ داور مسابقه بۊئه. 

اۊسو که مجال مسابقه اْویڌ، هرده وا یک وَستن وا ڒه. ٱما خرگۊشکه جلدی چونۊن زیڌ وا نها ۉ زه کاسه‌پوشتکه دیر وابیڌ که مَنِست خۊئه کمی زمند بزنه. په شلال وابیڌ و وه سَر تیر خۉ بوردس. 

مِن ئی مینه‌ئو، کاسه‌پوشتکه همیجۊر نرمه نرمه توروکست و آخرسر ڒسست وه خط آخر. بالاخره ئۊ خرگۊشو وا هۉل زه خۉ فیچست و وا پای سرعت خوس نهاد وا دۉ. ٱما اۊسو که ڒسست فَئمست کاسه‌پوشتکه وه نها هو مسابقه نه برنده وابیڌه‌.

AHare was one day making fun of a Tortoise for being so slow upon his feet. “Wait a bit,” said the Tortoise; “I’ll run a race with you, and I’ll wager that I win.” “Oh, well,” replied the Hare, who was much amused at the idea, “let’s try and see”; and it was soon agreed that the fox should set a course for them, and be the judge. When the time came both started off together, but the Hare was soon so far ahead that he thought he might as well have a rest: so down he lay and fell fast asleep. Meanwhile the Tortoise kept plodding on, and in time reached the goal. At last the Hare woke up with a start, and dashed on at his fastest, but only to find that the Tortoise had already won the race.